Fryderyk II to opowieść o niezwykłym człowieku, którego władza i sfera wpływów obejmowała światy chrześcijaństwa i islamu. Ostatni z Hohenstaufów, cesarz Świętego Cesarstwa Rzymskiego, król Sycylii i Jerozolimy, Fryderyk II był energicznym i wszechstronnym władcą, człowiekiem o wielkiej ambicji, za życia którego konflikt pomiędzy cesarzem a papieżem nabrał nowej intensywności. Trzykrotnie ekskomunikowany przez Kościół, był monarchą absolutnym, a jego władza, w obronie której toczył niemal nieprzerwaną walkę, obejmowała znaczną część Niemiec i Włoch oraz Ziemię Świętą. Fryderyk był skomplikowanym człowiekiem o wyrobionych gustach i rozpustnym sposobie bycia, który miał niezwykle rozległe zainteresowania intelektualne. Na jego sycylijskim dworze przyjmowano z otwartymi ramionami uczonych wszystkich wyznań – chrześcijańskich, żydowskich, mahometańskich. W 1224 roku założył Uniwersytet Neapolitański i był patronem sztuk i nauk.
Życie tego energicznego człowieka zostało szczegółowo zbadane w znakomitej biografii Ernsta Kantorowicza, pełnej dramatycznych wydarzeń i pasjonujących szczegółów, napisanej w doskonałym stylu i z wielką erudycją. Wydanie angielskie zostało zrecenzowane w następujący sposób: „Pierwszorzędna książka o niezwykłym człowieku. Narracja dochodzi do 700 stron, lecz kariera Fryderyka była tak dramatyczna i zaskakująca, że opowieść nigdy nie traci swojej dramaturgii' – The Spectator.

O AUTORZE

Ernst Kantorowicz był amerykańskim historykiem, który urodził się w Niemczech w 1895 roku. Uzyskał doktorat z filozofii na Uniwersytecie Heidelberskim w 1921. Był członkiem wydziału historycznego Uniwersytetu Frankfurckiego oraz New College Uniwersytetu Oksfordzkiego, zanim przybył do Stanów Zjednoczonych w latach 30-tych XX wieku. W owym kraju nauczał na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa i Uniwersytecie Kalifornijskim jako profesor historii średniowiecznej. Od 1951 roku był członkiem kadry naukowej Instytutu Badań Zaawansowanych w Princeton. Szczególne zainteresowanie profesora Kantorowicza historią średniowiecza znalazło szeroki wyraz w jego znakomitej biografii Fryderyka II, wybitnym dziele, które zyskało najwyższe uznanie krytyków po publikacji w Niemczech w 1927 roku i którego przekład na język angielski spotkał się z równie ciepłym przyjęciem.