Pavel Srniček był gościem. Gościem w najlepszym znaczeniu tego słowa. Jako chłopak dorastał w bardzo trudnych warunkach społecznych, ale być może właśnie ciężkie chwile z dzieciństwa uczyniły go silnym i uczciwym mężczyzną. Nocami pomagał mamie przy dojeniu krów, spał w jednym łóżku ze swoimi rodzeństwem, nosił ubrania po siostrach, aby stać się jednym z najbardziej cenionych piłkarskich bramkarzy w Anglii i na świecie. W Newcastle rok po roku pokonywał brak zaufania trenera. Zawsze się angażował, ciężko pracował i nie pozwalał sobie na kompromisy, aby pokazać, że to on jest prawdziwym człowiekiem na bramkę dumnego klubu. Wyznawał uczciwe podejście wobec siebie i innych. Gdy dał słowo, zawsze ono obowiązywało. Kibice kochali Pavla Srnička. W Newcastle stał się jednym z nich. Nigdy nie zapomniał, skąd wyruszył do świata wielkiej piłki. Pozostał skromny i otwarty. I dlatego sympatycy Magpies nie potrafią o nim zapomnieć. Zawsze zatrzymywał się przy fanach, rozmawiał z nimi, rozdawał autografy i grał z nimi w piłkę. W Newcastle na zawsze będą mówić, że Pavel Srniček to Geordie, jak nazywa się miejscowych, którzy mieszkają w rejonie wokół rzeki Tyne. Dla czeskich kibiców pozostanie bohaterem, który niczego nie odpuścił, a jednocześnie na jego twarzy nieustannie gościł lekki uśmiech. Cenił sprawiedliwość, walczył za swój zespół i wszędzie zostawiał wyraźny ślad. Czy to w reprezentacji, we włoskiej Brescii, czy w portugalskim Beira Mar. Swoją niewyczerpaną energię przeniósł także do pracy trenerskiej. Przygotowywał bramkarzy w Sparcie, a jego zaangażowanie było ogromne. Jak grał, tak też trenował. Na pełnych obrotach. Olbrzymie serce Srnička biło dla piłki, ale najbardziej dla córki Vendy i syna Maxa, którym dał życie. Jego życie skończyło się niespodziewanie wcześnie, w wieku 47 lat. Swoją silną historię życiową ujął w bardzo otwartej i szczerej autobiografii, którą zdążył wydać zaledwie kilka dni przed swoim odejściem.