Sprawami Ukrainy, poza kwestiami wyborczymi, nigdy szczególnie się nie interesowałem. Nigdy też nie przypuściłbym, że pojadę tam w czasie wojny, jak to określiła jedna z bohaterek tej książki w czasie marnym. Bo on tam rzeczywiście taki jest: marny dla ludzi, ich życia, emocji. Z tej marności wyłania się moim zdaniem obraz nieoczywisty, który chciałem pokazać poprzez rozmowy przeprowadzone z ludźmi tam, na miejscu.

W książce nie rysuję społeczno-politycznego obrazu Ukrainy nie mam ani takich kompetencji, ani możliwości. Cenne wydają mi się za to poczynione obserwacje jednostkowe, będące fotografiami tamtejszej rzeczywistości przynajmniej dla mnie zaskakującymi, stojącymi w kontrze do obowiązujących, popularnych medialnych narracji o Ukrainie i Ukraińcach.

Dla bezpieczeństwa moich rozmówców ich imiona, pseudonimy, miejsca i okoliczności rozmów zostały zmienione tak, aby uniemożliwić ich identyfikację. Starałem się za to zachować dokładny sens wypowiedzi i emocje, które przy tym ujawniali.