Joanna ma dwadzieścia dziewięć lat, mieszkanie pełne ciotecznych i matczynych rad i swój Błękitny Zamek. Tylko tam jest jej dobrze i
tylko tam się z niej nie śmieją. Nie słychać w nim przezwisk o starej pannie i nie trzeba spełniać cudzych
wymagań. To świat fantazji. Poza nim, Joanna nie żyje naprawdę.
Nie chce już odnajdywać radości tylko tam, w wyimaginowanym świecie i
postanawia żyć prawdziwiej. Jej decyzje szokują lokalną społeczność, ale w tej
szalonej podróży nie jest zdana na samą siebie, ma przy sobie wiernego
towarzysza. To opowieść o tym, jak Joanna wyzwala siebie, żeby nawet jeśli i
krócej- żyć pełniej, w tym rzeczywistym, nie błękitnym, świecie.