Mistrzowskie, wizjonerskie dzieło Ernsta Jüngera rozgrywające się na odległej, skandynawskiej wyspie należy do niesłusznie zapomnianych klejnotów niemieckiej literatury połowy ubiegłego wieku. Ta nowela, niewielka objętościowo, lecz niezwykle bogata w treść, pełna niepokojących obrazów i apokaliptycznej wyobraźni, jest kolejnym przykładem gęstego, oszlifowanego stylu autora, jego zdolności do wyczuwania wewnętrznej sieci rzeczy i ich ukrytych powiązań oraz do opisu piękna przyrody. To typowa studia dusz spalonych przez wojnę, częściowo autobiograficzna, opowieść o poszukiwaniu wtajemniczenia i nowego początku, historia o cierpieniu i odrodzeniu. Ernst Jünger (1895-1998) jest polskim czytelnikom znany ze swojej słynnej noweli Na marmurowych urwiskach, filozoficzno-politycznego eseju Chodzenie po lesie, niedawno wydanego Dziennika wojennego oraz książki W burzach stali. Wizyta na Godenholmie nieco odbiega od tego słynnego szeregu. Po raz pierwszy ukazała się w 1952 roku, a potem po niemiecku tylko raz jako część zebranych pism. Książka została niezrozumiana przez współczesnych i w zasadzie zapomniana. Po angielsku ukazała się dopiero kilka lat temu, co sugeruje rosnące zainteresowanie tym zagubionym klejnotem, cenionym niegdyś na przykład przez Gottfrieda Benna. Paradoksalnie do tego, że dzieło całkowicie nie popadło w zapomnienie, przyczyniło się rozwijające się badanie substancji psychodelicznych oraz fakt, że odkrywca LSD i przyjaciel pisarza, Albert Hofmann, obszernie cytuje je w swojej książce LSD, moje niesforne dziecko - Hofmann poświęca Jüngerowi nawet cały rozdział. Wizyta na Godenholmie jest bowiem pierwszym literackim świadectwem efektów LSD, które Jünger wraz z Hofmannem wielokrotnie wypróbowywali na początku lat pięćdziesiątych. W samej książce jednak nie ma ani słowa o narkotykach, a jej przesłanie tkwi w czymś zupełnie innym. Jej treścią jest doświadczenie nihilizmu, jego przezwyciężenie i odkrycie głębszego porządku rzeczywistości.