W barwnej opowieści o praskim arcybiskupie i kardynale Františku Tomáškovi odbijają się wszystkie jego obawy i zmartwienia, ale także nadzieje i głęboka wiara.

Tomášek w swoim życiu przyjmował różne role i stanowiska. Kluczowy dla niego był II sobór watykański. Kiedy odnosił się do sytuacji Kościoła i politycznej w Czechosłowacji, opierał się na swoim wykształceniu teologicznym, duchowej intuicji, doświadczeniu katechety oraz argumentach tych, którym ufał. Choć na początku reżimu komunistycznego nie wyróżniał się zdecydowaniem, pod wpływem coraz częstszych konfliktów z władzą komunistyczną jego umiejętności przywódcze stopniowo dojrzewały. Nawet w podeszłym wieku potrafił słuchać różnorodnych opinii z różnych stron i na ich podstawie podejmować decyzje. Nigdy nie ukrywał swojej jasnej wizji pobożności, a jednocześnie był otwarty na nowe impulsy. Był mocno zakorzeniony w nauczaniu Kościoła i wierny swoim katolickim korzeniom, a jednocześnie potrafił bronić nie tylko praw kościelnych, ale także obywatelskich i ludzkich. Tym wszystkim jest inspiracją także dla współczesnego Kościoła. Właśnie na czas rozpoznał znaki czasu i adekwatnie na nie reagował.

W pamięci narodu pozostaje wyrazistą i charyzmatyczną postacią życia publicznego, która mimo wieku potrafiła rozwiązywać sprawy w nowy sposób. Kościoły i chrześcijanie występowali w jego czasach jako odrębni i twórczy aktorzy życia społecznego.