Czy istnieje jakiś uniwersalny porządek życia i współżycia ludzkiego, którego efektem jest zdrowe, zadowolone, a może nawet szczęśliwe życie, a którego nieprzestrzeganie zawsze w pewien sposób mści się, na przykład chorobą? Tematem tym zajmuje się doc. Jan Poněšický, czerpiąc zarówno z książek, które go poruszyły, jak i ze swoich pięćdziesięciu lat doświadczenia jako psychoterapeuta. Zastanawia się, czy można wyprowadzić podstawowe zasady dobrego życia z ludzkiej natury, z naszych potrzeb i pragnień, lęków i obaw. Zajmuje się problemem ludzkiej wolności i jej przemianą w dowolność bez granic, które są konieczne, lecz nie powinny być restrykcyjne, lecz raczej zapewniać potrzebny spokój i pewność dla rozwoju osobowości oraz konstruktywnego rozwiązywania konfliktów. Na koniec odważa się naszkicować modyfikację biblijnych Dziesięciu Przykazań, odpowiadającą współczesnemu światu. W drugiej części książki autor przybliża swoje zaangażowane, a zarazem krytyczne spojrzenie na psychosomatykę i psychoterapię oraz ich rozwój z pominięciem duchowego wymiaru człowieka, jak również z niedostatecznym naciskiem na miłość i orientację wartościową pacjentów. Książka jest przeznaczona nie tylko dla lekarzy, psychologów, filozofów i psychoterapeutów, lecz także dla zainteresowanej publiczności. Dlatego jest napisana zrozumiałą czeszczyzną, do której czytelnicy książek Poněšického są przyzwyczajeni.