Marcuse w swojej słynnej książce z 1964 roku krytykuje kapitalizm, a jednocześnie odrzuca socjalistyczne reżimy ówczesnej Europy Wschodniej. Nowoczesne społeczeństwo przemysłowe, zdaniem autora, maskuje się racjonalizmem, podczas gdy w rzeczywistości jest silnie irracjonalne. Skutecznie opanowało przyrodę, ale także jej twórcę - człowieka. Jest totalitarne, ponieważ poprzez technikę narzuca ludziom nie tylko potrzeby społeczne, lecz także ich indywidualne pragnienia i rości sobie do nich prawa nawet w wolnym czasie. Wolność (np. wolny wybór w zakupie dóbr i usług) staje się narzędziem panowania. Rozwinięte społeczeństwo przemysłowe jest według autora znacznie bardziej ideologiczne niż jego poprzedniczki, ponieważ ideologia przeniknęła sam proces produkcji; ludzie zaczynają być traktowani jak produkty, reklama staje się pożądanym stylem życia. Kapitaliści przejmują rolę biurokratów, klasa robotnicza zostaje zintegrowana z nieswolonym społeczeństwem. Pojęcia zostają zredukowane do zbioru operacji, a operacionalistyczne hipotezy poprzez ciągłe powtarzanie w mediach masowych zamieniają się w definicje. Nieuzasadnione równa się nieoperacjonalizowalne. Powstaje jednowymiarowe zachowanie i myślenie. Drogą wyjścia jest powrót do dwuwymiarowości - sprzeczności, która nieodłącznie należy do myślenia filozoficznego. Powinna stać się ona negatywna w tym sensie, że wskazuje na to, co nie jest bezpośrednio obecne, i podważa społeczeństwo oraz samego siebie. Ta droga może doprowadzić do wyzwolenia indywidualności, a sprawcami zmiany mogą stać się przede wszystkim mniejszości, outsiderzy i radykalni intelektualiści.