Nieporadny dziwak z głową gdzieś w chmurach. Pękaty prelud z niekończącym się apetytem. Takie wyobrażenia o duchownych ma znaczna część naszego społeczeństwa. Nie że tacy ludzie nie istnieją, między proboszczami i proboszczkami znajdziemy jednak całkiem odrębne typy. Intelektualista, którego spotkasz najpewniej na hokeju albo w knajpie. Rolnik, który ma najwięcej czasu w weekendy, bo w innym czasie ciągle coś naprawia w stodole albo siedzi za kierownicą kombajnu. Przewodniczka psów przewodników, która tak samo chętnie chodzi do kościoła, jak i poza niego. Muzyk rockowy, który w radiu dla młodych prowadzi program o muzyce hardcore. Takimi właśnie osobowościami zarządzane są czeskie i morawskie parafie i zboru. To właśnie z takimi osobami spotkasz się w tej książce. Książka Ten proboszcz jest jakiś dziwny przynosi siedem rozmów z duchownymi różnych chrześcijańskich kościołów (Filip Boháč, Alexandra Jacobea, Pavel Jäger, Pavel Semela, Sandra Silná, Petr Wagner, Jan Wirth). Pokazuje nie tylko ich osobliwe zainteresowania, ale też podobnie niekonwencjonalny sposób myślenia o wierze i niewierze, o sobie i o nas. Bardzo możliwe, że właśnie to jest sposób, by przybliżyć chrześcijaństwo ludziom, dla których wizyta w kościele jest czymś całkowicie nierealnym. Zakładają bowiem, że natrafią tam na średniowiecze. W rzeczywistości tam niekonwencjonalny, włochaty gość z gitarą elektryczną w ręku rozwija pomysły dotyczące założenia hobbitowego klasztoru.