John Deely (1942-2017) przedstawia nam historię myślenia łacińskiego z perspektywy rozwoju semiotyki, którą uważa za jeden z podstawowych wkładów cywilizacji łacińskiej. Deely rozplątuje jej zmagania od czasów Augustyna przez scholastykę aż po pierwszą połowę XVII wieku, gdy łaciński wiek przekazuje pałeczkę myśli nowożytnej. Łacińska filozofia chrześcijańska zajmowała się głównie historią zbawienia, dążąc do scharakteryzowania Boga, świata i człowieka w nim, przy czym zawsze była to szczera troska wysoko wykształconych ludzi. Deely proponuje opowieść, która wnosi nową perspektywę w wieki łacińskie, inną niż ta, do której przywykliśmy w nowożytności. Odsuwa na bok spory teologiczne, a jednocześnie umożliwia zrozumienie istoty sprawy. Potrafi trzymać się tematu wyjaśniania świata i w miarę możliwości nie zapuszczać się w meandry średniowiecznej teologii czy w dzieje polityczne. Augustyn z Hippony jako główny ojciec-założyciel tradycji łacińskiej wprowadził do myśli łacińskiej pojęcie znaku (signum). Uważał przy tym, że jedynie tłumaczy greckie pojęcie sémeion. Jednak podczas gdy sémeion odnosi się jedynie do zjawisk naturalnych, signum odnosi się także do języka i wnętrza ludzkiego, które w decydujący sposób przyczyniają się do rozumienia. Nasze wyobrażenia, doświadczenia, ślady pamięci itp., rzeczy istniejące w świecie oraz te w naszej myśli mogą również występować jako znaki, czyli oznaczać coś innego. Ta podstawowa figura była przez wieki doprecyzowywana i uzupełniana, by nauka osiągnęła szczyt w późnej scholastyce u Jana od św. Tomasza zwanego Johnem Poinsotem (1589-1644). Nauka być może osiągnęła swój punkt kulminacyjny, lecz świat już jej nie podążał: zwrócił się w innym kierunku, inspirowany współczesnymi Poinsota, takimi jak Galileusz i Descartes. Dopiero Charles S. Peirce (1839-1914) zajął się ponownie średniowieczną scholastyką (prawdopodobnie nie znał tej późnej), nawiązał do myśli łacińskiej i zbudował nową naukę, semiotykę, którą Deely przedstawia jako paralelę do filozofii nowożytnej, jak rozwijała się u Kanta, oraz jako most do myślenia postnowożytnego.