Wśród osób, które zajmują się bliżej historią wojen napoleońskich, z trudem znaleźlibyśmy kogoś, kto nie słyszałby o bitwie pod Somosierrą i o wydarzeniach, które rozegrały się 30 listopada 1808 roku niemal pod bramami hiszpańskiej stolicy Madrytu. Nie tylko dla miłośników ery francuskiego cesarza Napoleona I i jego Grande Armée, lecz zwłaszcza dla tradycji polskiej jazdy i armii, Somosierra jest jednym z kluczowych punktów. Nie rozegrało się tu okazałe starcie kawaleryjskie jak w przypadku Gwardii Cesarskiej i Carskiej w bitwie pod Slavkovem (Austerlitz) 2 grudnia 1805. Nie był to potężny atak francuskiej kawalerii jak pod Jílovým 8 lutego 1807. Kawalerzyści nie ruszali tu wielokrotnie w odważne, wyczerpujące i krwawe rajdy jak francuscy kirasjerzy 21-22 maja 1809 pod Esslingiem i 5-6 lipca tego samego roku pod Wagramem. Również nie chodziło o jeszcze krwawsze i wyniszczające zmagania w stylu zdobycia Wielkiej Reduty przez saksońskich kirasjerów pod Borodino 7 września 1812, ani wreszcie o imponujący, rozpaczliwy i bezowocny szturm francuskiej kawalerii, której brakowało wsparcia piechoty w decydującej bitwie pod Waterloo 18 czerwca 1815. Mimo to rozegrał się tu bez wątpienia najdzielniejszy heroiczny atak kawalerii spośród wszystkich wojen okresu Wielkiej Rewolucji Francuskiej, Konsulatu Bonapartego i Cesarstwa Napoleona, niezależnie od strony i armii tych wieloletnich konfliktów.