Wielu z nas chce zmienić świat, ponieważ nie podoba nam się, jak wygląda.

Każdego dnia, każdej godziny i każdej minuty możemy poświęcać się temu, by zmieniać siebie na lepsze. Nie chodzi o to, żeby raz powiedzieć sobie i się zmienić, lecz o to, by mówić i zmieniać się ciągle, nieustannie, dalej i dalej. Jeśli robimy to uczciwie, odkrywamy, że pozostaje nam naprawdę niewiele czasu na rozdawanie ulotek, walkę z czymś, udział w debatach itp. Czy to jest alibi - zamknięcie się w swojej kokonowej skorupie i ignorowanie świata zewnętrznego? Może. A może też nie.

Mogę narzekać na wiadomości, media, rządy, korporacje…

Albo mogę wyrzucić telewizor przez okno, zrobić z gazet papierowy kapelusz, nie poświęcać polityce ani minuty miesięcznie i przestać pragnąć bzdur, których i tak nie chcę i których już wcale nie potrzebuję. Mogę uczynić ze swojego domu świątynię pełną pokoju i miłości i zapraszać do niej tych, których kocham. Mogę zamieść chodnik przed swoim domem i uśmiechnąć się do sąsiada. Mogę zamknąć bramę, przez którą do mojej głowy napływają miliardy zbędnych, bezsensownych, zniekształconych i negatywnych informacji, i mogę nauczyć się szukać w sobie.

Mogę odnaleźć w sobie pokój i dzień po dniu go pogłębiać i wzmacniać, by nic nie mogło go zachwiać, a jeśli jednak zostanie zachwiany, bym potrafił go znów przywrócić. Swoim myśleniem, mówieniem, zachowaniem i emanacją mogę tak zmienić swoją aurę, że nawet najtwardszy kamień w jej obecności zmięknie.

Przez siebie mogę zmienić ciebie i cały świat.