Powieść Czarna szata, dzięki której po ponad 40 latach czescy czytelnicy przypominają sobie dzieło Briana Moore’a, ujrzała światło dzienne w 1985 roku. Młody jezuita-misjonarz ojciec Laforgue przybył z Europy do Nowego Świata, aby nieść poganom słowo Boże. Gubernator rozległego terytorium, które dumnie nazywa się Nową Francją, lecz w rzeczywistości wciąż jest kontrolowane przez plemiona Huronów, Irokezów i Algonkinów, które przemierzają te ziemie od zarania dziejów, a których Francuzi nazywają Dzikusami, udziela mu jednak jedynie niewielkiej pomocy. Jego zadaniem jest przynieść zbawienie odizolowanemu plemieniu Huronów, zdziesiątkowanemu chorobą, zanim nadchodząca zima zamknie mu drogę na daleką północ. Towarzyszy mu grupa dzikusów, którzy wyśmiewają jego wiarę i cywilizację, mimo że pozwalają się opłacać muszkietami. Ojciec Laforgue ma wkroczyć w świat pogańskiej siły, zdumiewającej odwagi i przerażającej okrucieństwa, które wystawią go na próbę zarówno jako mężczyznę, jak i kapłana, i przemienią go w sposób, o jakim nawet mu się nie śniło. Czy Bóg go wysłucha i da znak, że jego misja ma sens? Żadna inna powieść nie oddaje tak dobrze intensywnej - i katastrofalnej - niezgodności różnych kultur względem siebie nawzajem, jak i naszego dzisiejszego niezrozumienia. W czasie pierwszego wydania w 1985 roku Czarną szatę porównywano do Jądra ciemności Josepha Conrada, dziś nasuwa się także porównanie z powieścią Milczenie Shūsaku Endō. Łączy je także znakomite zekranizowanie.