Niemieccy myśliwcy pod koniec sierpnia 1940 roku mieli za sobą już trwającą kilka tygodni kampanię ofensywną przeciwko Wielkiej Brytanii, obejmującą Kanalkampf i w szczególności tzw. „zaostrzoną wojnę powietrzną przeciwko Anglii” (verschärfter Luftkrieg gegen England). Ta faza zaczęła się Adlertagem (Dniem Orła) 13.8. i stawiała przed pilotami Jagdwaffe wielkie wymagania, choć obciążenie pilotów w poszczególnych dniach znacznie się wahało. Jak stwierdził Ulrich Steinhilper (podczas bitwy powietrznej służył w stopniu porucznika u 3./JG 52, został wzięty do niewoli 27 października 1940): „Chociaż większość z nas na zewnątrz wciąż nie wykazywała żadnych wyraźnych oznak zdenerwowania, pod koniec sierpnia kłótnie stawały się coraz częstsze, nastrój zmieniał się szybciej... Zaczęło się ujawniać napięcie z powodu nieustannego lotniczego zaangażowania.” Pole bitwy powietrznego nad brytyjskimi wyspami stawiało przed niemieckimi myśliwcami szereg nowości. Jedną z nich była rzeczywistość, że siły powietrzne przeciwnika nie załamały się od razu po kilku skoncentrowanych uderzeniach w początkowych dniach walk. Luftwaffe dotychczas miała doświadczenia z krótkotrwałymi, intensywnymi kampaniami, przerywanymi okresami rekonwalescencji i uzupełniania uzbrojenia. Wojna powietrzna nad Brytanią jednak nieprzyjemnie się przedłużała i długo nie było widocznych istotniejszych rezultatów. Intensywne zaangażowanie ciążyło także pilotom Fighter Command, które w tym okresie wzmacniała rosnąca liczba polskich i Czechosłowackich lotników myśliwskich. Brytyjczycy uważają za najtrudniejszy, wręcz krytyczny okres bitwy powietrznej właśnie koniec sierpnia i początek września. Walki powietrzne tych dni według brytyjskiego podziału należały do trzeciego etapu Battle of Britain (rozpoczął się 24 sierpnia i trwał do 6 września).