Pierwsze w ogóle wydanie autentycznego dziennika dziewczynki z praskiej żydowskiej rodziny, która przeżyła holokaust, ukazuje się z przedmową Zdeňka Mahlera i posłowiem Ivana Klímy. Dziennik Helgi Weissovej jest autentycznym świadectwem dziewczynki z praskiej żydowskiej rodziny, która przeżyła okropności II wojny światowej. Podobnie jak w przypadku Dziennika Anne Frank, jest to dzieło o międzynarodowym znaczeniu, które stanie się częścią pamięci ludzkości. W roku 1938, kiedy Helga zaczęła pisać dziennik, miała dziewięć lat. Razem z rodzicami doświadczała pierwszych przykrości, których Żydzi doświadczali w protektoracie, i bezradnie przyglądała się stopniowym deportacjom swoich kolegów, szkolnych towarzyszy i krewnych. W 1941 roku Weissovi trafili do Terezína, gdzie mieszkali razem aż do deportacji ojca do Oświęcimia w 1944 roku. W tragicznej nieświadomości Helga z mamą postanowiły podążyć za nim. Zeszyt szkolny, do którego Helga przez te wszystkie lata zapisywała ołówkiem przerażający rozwój wydarzeń i swoje uczucia, jej wujek zamurował w jednej ze ścian tereziańskich. Ojciec Helgi został zamordowany w Oświęcimiu, ale Helga i jej mama jakimś cudem przeżyły pobyt w Oświęcimiu, Freibergu i Mauthausen oraz trudną drogę powrotną do Pragi. Helga miała piętnaście i pół roku, kiedy w dzienniku zapisała swoje przeżycia od wyjazdu z Terezína. Jest jedną z nielicznych Żydów, którzy wrócili do Pragi i pozostali w mieście także po wojnie. Po czesku wychodzi autentyczny dziennik Helgi Weissovej (po mężu Hoškové) po raz pierwszy. Towarzyszą mu ilustracje, na których mała Helga uchwyciła swoją tęsknotę za zwykłym życiem, wspólnotę ludzi mieszkających w Terezíne, wysiłki dorosłych, by w tak trudnych warunkach kształcić dzieci, oraz codzienny obraz życia w getcie. W książce znajdą się także kilka stron przerysowanych ze zeszytu, który zachował jej historię, oraz zdjęcia rodzinne.