Ostatnie getto to zrozumiałe, wciągające i bolesne czytanie o tym, jak wyglądało życie więźniów w Terezínie. Codzienność, którą Hájková przedstawia czytelnikowi, nie ma formy sentymentalizującej fotograficznej chwili. Nie jest to ucieczka od okrutnej rzeczywistości życia w getcie do ostatniej twierdzy nieskażonego człowieczeństwa. Autorka oferuje wgląd w wielowarstwową przeszłość, pewnego rodzaju minioną teraźniejszość, w której podstawową cechą ludzi nawet w bardzo napiętych sytuacjach jest ich własne postępowanie. Dokładna praca z ogromną ilością osobistych świadectw i dokumentów stanowi podstawowy kamień sukcesu tej książki. I chociaż Hájková przedstawia czytelnikowi obfitość relacji, nazwisk i sytuacji, dość płynnie śledzi główną linię wykładową. Fragmenty wspomnień nie mają charakteru jedynie gromadzenia dowodów, pod ciężarem których czytelnik miałby zrezygnować z własnego myślenia. Wkład Ostatniego getta nie wyczerpuje się jednak w nowej interpretacji historii Terezína. Hájková w książce wielokrotnie stwierdza, że jej praca może być czytana także jako przykład tego, jak analizować więzienne społeczności, a nawet społeczeństwa w warunkach ekstremalnych. Dr Anna Hájková jest associate professor na brytyjskim University of Warwick. Studiowała historię, socjologię i anglistykę na Uniwersytecie Humboldta w Berlinie i uzyskała doktorat na University of Toronto w Kanadzie. Rękopis książki Ostatnie getto został wyróżniony nagrodami Herberta Steinera i Irmy Rosenberg. Hájková publikuje w czeskich, niemieckich, brytyjskich, amerykańskich i izraelskich czasopismach.