Markéta Pilátová w swojej drugiej powieści Moja najukochańsza książka ponownie czerpie z doświadczeń południowoamerykańskich i prowadzi nas w niezwykle pasjonującej, niemal magicznej opowieści, łącząc mityczne motywy z aż nazbyt realistycznym opisem południowoamerykańskiego środowiska - z narkomafiami i ciężką, niebezpieczną nędzą bezbronnych, a jednocześnie uzbrojonych slumsów. Przeprowadza nas przez historię Instytutu Węży i w szczególności jego szefa. Ten w ambicjach naukowej pychy i obsesji, która odmawia dostrzeżenia granic moralnych, bezwzględnie i bezlitośnie dąży do swoich odkryć, które innym mogą wydawać się ślepymi uliczkami dziejów, a mimo to bezlitośnie ingerują w życie innych. Autorka prowadzi nas przez wiele warstw odległego świata na drugiej półkuli - wątek przewodni tworzy nitka niepiśmiennej Indianki obdarzonej instynktami wymykającymi się doświadczeniu wykształconych, a także otaczająca ją rzeczywistość doświadczonych mieszkańców slumsów. Pokazuje też, jak zaskakująco i boleśnie pazury odrażającej części europejskiej historii mogą wgryzać się w nieprzygotowane dusze. Opowieść snuje tatuator, który w motywie Szeherezady, podczas tatuowania, upaja klientów opowiadaniem, a ukryty przed światem w swoim skromnym mieszkaniu rozlicza się ze swoim sumieniem. Nitki losów misternie się splatają, aż w końcu tworzą barwny, magiczny i niezwykle wciągający gobelin snów i rzeczywistości.