Myślenie Zachodu w naszym stuleciu zmieniło się tak gwałtownie, że znajdujemy się w stanie znacznego zamętu. Nie tylko istnieją poważne trudności w komunikacji między intelektualistami a szeroką publicznością, lecz także sposób naszego myślenia i same nasze dzieje znacznie podkopały założenia „zdrowego rozsądku”, które leżą u podstaw naszych społecznych konwencji i instytucji. Znane pojęcia przestrzeni, czasu i ruchu, natury i praw przyrody, historii i zmian społecznych, i wreszcie samej ludzkiej osobowości rozmyły się, i stwierdzamy, że zostaliśmy rzuconi w bezgraniczny wszechświat, który coraz bardziej przypomina buddyjską zasadę „wielkiej pustki”. Różne mądrości Zachodu - religijne, filozoficzne i naukowe - nie oferują wielu wskazówek, jak żyć w takim wszechświecie, i okazuje się, że perspektywa odnalezienia własnej drogi w tym bezkresnym oceanie relatywizmu raczej nas przeraża. Jesteśmy bowiem przyzwyczajeni do absolutów, do stałych zasad i praw, których możemy się trzymać, by osiągnąć duchową i psychologiczną pewność. Dlatego, jak sądzę, istnieje takie zainteresowanie kulturowo produktywnym sposobem życia, który przez około piętnaście stuleci upodobał sobie „pustkę” i który nie tylko się jej nie boi, lecz raczej uznaje ją za coś pozytywnego, przyjemnego. Używając jego własnych słów, sytuacja zenu zawsze była - „Na górze nie ma ani torby na dachu, która zakrywałaby głowę, na dole nie ma ani skrawka ziemi pod stopami.”