Etyczno-religijne egzystowanie chrześcijanina zwrócone jest w stronę Boskiej tajemnicy, względem której możliwe jest egzystowanie w prawdzie. Zakłada ono wysiłek duchowej transformacji jednostki. Dopiero taka przetwarzająca się indywidualność może stać się „narzędziem prawdy”. Nie zapewnia tego bezpośrednie przyjęcie treści Objawienia czy chrześcijańskiej doktryny („co”), lecz to, w jaki sposób („jak”) te treści zostają przez jednostkę przyswojone. Tego swoistego chrześcijańskiego wtajemniczenia nieczęsto doś­wiadczają uczeni, filozofowie, erudyci, częściej natomiast ludzie prości, niewykształceni, lecz duchowo otwarci. Bóg jest jedynym suwerenem. Wybiera On za swoich wy­słan­ników zupełnie prostych ludzi, w najwyższym stopniu wy­róż­nia­jąc ich pośród tłumu. Wtedy wymaga od takiego wy­róż­nio­ne­go, aby wyrażał prawdę, aby wyrażał Jego prawdę i Jego Moc.