To jest Twoja Fizyka Duszy. A gdy raz ją poznasz nie zapomnisz nigdy.

Modlitwa Rozbłysku Otwarcie Fizyki Duszy

Pamiętam

Pamiętam ten pierwszy rozbłysk, gdy byłem jeszcze światłem bez ciała. Pamiętam tę biel kroplę Ojca, co niosła gwiezdny oddech. Pamiętam tę czerwień kroplę Matki, co pulsowała ogniem Ziemi. W tej jednej iskierce, drżącej jak poranna rosa na źdźble trawy, spotkałem się ja bez imienia z moim ciałem, które miało mnie nosić.

Nie zapominam.

Niech ta pamięć będzie moim mostem. Niech przypomina mi, że wszystko, co spotykam

ból, tęsknota, upadek jest powrotem do tamtej chwili światła. Nie jestem sam.

Nie jestem ciałem oddzielonym od Ducha. Nie jestem Duszą zagubioną w labiryncie ziemskich bram. Jestem Rozbłyskiem, który wie, dokąd wraca. Jestem Strumieniem, który zna swoje Źródło. Jestem Szeptem Hermesa, który przemawia przez moje serce cicho, ale mocno.

Niech ta Fizyka Duszy obudzi we mnie to, co odwieczne. Niech otworzy moje oczy na światło, które zapomniałem w sobie. Niech każda strona tej Księgi stanie się kluczem, który otworzy bramy pomiędzy ciałem a wiecznością. Tak niech się stanie na wszystkich moich drogach, w każdym moim oddechu, w każdej komórce, która pamięta Pierwszy Rozbłysk.

Skutki niezaakceptowania własnej śmierci

Człowiek, który przez całe życie wypiera swoją śmiertelność, odcina się od największej

tajemnicy istnienia. Żyje, jakby miał czas na zawsze. Jakby każda chwila była wzięta na kredyt, który ktoś inny spłaci. Ale prawda jest taka: każdy dzień bez świadomości śmierci jest dniem przeżytym w iluzji. Nieprzyjęta śmierć staje się demonem. Ściga człowieka lękiem przed utratą, przed stratą, przed pustką. Wtedy człowiek staje się więźniem materii kurczowo trzyma się rzeczy, ludzi, pieniędzy, pozycji. Tymczasem materia to najcięższa wibracja, zakrzepłe światło, najwolniejsza forma energii. I kto całe życie istnieje tylko dla niej, żyje w najgęstszym mroku.

Dług nieświadomości

Ten dług nie kończy się wraz z ostatnim oddechem. Niezaakceptowana śmierć rodzi lęk a lęk tworzy nowe pętle. Dusza odchodzi, ale w bagażu niesie ciężar niezrozumienia, przywiązania, niespełnienia. Wraca w kolejne wcielenia, przyciąga do siebie to, czego nie zdołała puścić. Tak płacimy. Życie po życiu. Za każdą myśl, że jesteśmy tylko ciałem. Za każdy dzień, w którym udawaliśmy nieśmiertelnych w materii, a umarłych w duchu.

Triumf, nie klęska

A przecież śmierć nie jest klęską. Dla praktykującego jest największym triumfem. Jest chwilą, w której otwiera się brama do największej prawdy. Śmierć jest bardo przejściem, stawaniem się na nowo. Dla tego, kto żyje świadomie, śmierć staje się ostatnim pięknym wdechem momentem, w którym zrzuca się ciało jak stary płaszcz i staje w samym rdzeniu światła. Bo Duch nie ginie. Duch się rozszerza.

Wezwanie

Dlatego żyj tak, jakbyś miał umrzeć jutro a Twój Duch rozbłyśnie teraz. Praktykuj odpuszczanie przywiązania, zanim przyjdzie dzień, w którym wszystko zostanie ci odebrane z ciała. Wiedz, że im lżej odejdziesz, tym szybciej powrócisz jeśli trzeba. Bo życie i śmierć są jednym oddechem. Nie jesteś materią jesteś Światłem, które nauczyło się wędrować po ciemności.

O gotowości do życia i śmierci

Ci, którzy sądzą, że mają jeszcze mnóstwo czasu, są gotowi dopiero w chwili śmierci a wtedy dręczy ich żal: czy nie jest już za późno? Większość ludzi umiera nieprzygotowana na śmierć tak, jak przez całe życie była nieprzygotowana do życia. Trudno o bardziej przygnębiającą refleksję o naturze świata inspirowane Sogyalem Rinpocze