Poeta znany jako wytrawny turysta rowerowy i znakomity przewodnik po Warmii i Mazurach zaprasza do imaginacyjnego zwiedzania tamtejszych miasteczek, wsi, kościołów, zamków, pałaców i cmentarzy. Potrafi sugestywnie wskrzeszać historię na użytek czytelnika, ale zarazem kieruje się imperatywem samopoznania, próbując odczytać tożsamość własną, która nie pokrywa się ani z mapą, ani z chronologią ziemi. Od początku swej drogi poetyckiej Kazimierz Brakoniecki odkrywa tajemnice pogranicza, które ujawnia czasem swą bliskość, czasem niepokojącą obcość. Rezultaty tej eksploracji bywają różne: raz przewidywalne, innym razem zaskakujące; a determinacja, z jaką prowadzi dochodzenie, dowodzi, że od jego wyników zależą zarówno losy świata, jak poczucie indywidualnej tożsamości.

Metodyczne krajoznawstwo przekształca się w żmudną archeologię, lecz znaleziska najczęściej nie dają odpowiedzi jednoznacznych co do ich genezy i roli w dziejach, lecz nieraz wręcz mnożą wątpliwości. I właśnie w tym drugim wypadku, kiedy próba dokumentalnego zapisu zawodzi, szczeliny niepewności otwierają się najszerzej na pozaracjonalne refleksje poetyckie.

z posłowia Piotra Michałowskiego