Zbiór wierszy napisanych na marginesach ustawy zasadniczej kraju stanowi refleksję na temat tego, czym jest prawo, co świat robi człowiekowi i co człowiek światu, a także próbę zestawienia dyktatury politycznej i dyktatury antropocenu. Poetycki zapis historii osoby dorastającej w społeczeństwie autorytarnym, a teraz przeżywającej swój czas geologiczny na wygnaniu ale też Konstytucja wszystkiego od Wielkiego Wybuchu do momentu tu i teraz, opowiadająca o różnych stworach, które kiedyś zamieszkiwały i obecnie zamieszkują planetę. Właśnie Konstytucja ma w tych wierszach swoją własną fabułę, w czasach społecznych wstrząsów staje się kroniką katastrof