James Calvert rozpoczął swoją karierę w amerykańskim okrętownictwie podwodnym zaraz po ukończeniu Akademii Marynarki w Annapolis. W 1943 roku został przydzielony do okrętu podwodnego USS Jack jako porucznik marynarki i stopniowo wyrobił sobie reputację wybitnego operatora namierzania torped. Z okrętem Jack odbył osiem bojowych patroli na Pacyfiku. Jego załoga zatopiła piętnaście japońskich statków, a pod koniec wojny był dziewiątym najbardziej skutecznym pod względem zatopionej tonacji. Autor wiernie, szczegółowo i porywająco opisuje operacje okrętów podwodnych na Oceanie Spokojnym przeciwko Japończykom - ściganie i torpedowanie tankowców, statków zaopatrzeniowych oraz transportowców z żołnierzami. Dowódca jednego z konwojów, na który natrafił Jack, nadał radiogram do Tokio, że zaatakowała go „wataha” okrętów podwodnych. Choć głównym tematem książki jest walka z Japończykami i stosowana taktyka, czytelnik znajdzie w niej także wiele interesujących informacji technicznych o sposobie obsługi ówczesnych okrętów podwodnych. Należą do nich także fragmenty dotyczące rozwiązywania problemów z zawodnymi torpedami, które na początku wojny stanowiły główną słabość amerykańskiego lotnictwa podwodnego. Pod koniec wojny został przeniesiony na okręt USS Haddo, z którym odbył swoją ostatnią operację bojową. Calvert wspomina także przeżycia na lądzie między patrolami bojowymi, w tym niedokończony flirt z młodą Australijką. Jego wspomnienia kulminują nieautoryzowaną podróżą do Tokio zaraz po kapitulacji Japonii, która niemal zakończyła jego karierę w marynarce, ponieważ naruszył przepisy okupacyjne. James Calvert był jednym z najbardziej odznaczonych oficerów amerykańskiej marynarki wojennej w czasie II wojny światowej. Po wojnie dowodził amerykańskim okrętem podwodnym z napędem jądrowym, z którym wynurzył się na Biegun Północny, pełnił funkcję rektora Akademii Marynarki w Annapolis, a ostatecznie dowódcy 1. Floty na Pacyfiku. Odchodził do rezerwy w stopniu wiceadmirała.