Książka poprzez jedenaście opowiadań ukazuje ponad pięćdziesiąt lat historii pewnych gazet, od złotych czasów po ich upadek. Chociaż każda z rozdziałów rozgrywa się w innym okresie i skupia się na innej postaci, książka - właśnie dzięki bohaterom, którzy przepływają przez kolejne epizody - jest sprytnie powiązaną opowieścią. Bohaterowie powieściowego debiutu byłego dziennikarza Toma Rachmana nie są raczej idealnymi kandydatami do Nagrody Pulitzera. Wyobraźcie sobie redaktorkę przeżywającą kryzys małżeński albo podstarzałego paryskiego korespondenta, który niegdyś był cenionym reporterem i wielkim uwodzicielem, a dziś nie ma „gorętszego” tematu niż hodowla trznadli. Albo anorektyczną redaktorkę działu ekonomicznego, która zakochuje się w dredziastym irlandzkim włóczędze. Specjalistę od nekrologów i krzyżówek, którego życiowym celem jest „nic nie robienie”, lecz którego ironia losu przesuwa w karierze dramat rodzinny. Młodego naiwnego korespondenta z Kairu, próbującego udokumentować „życie seksualne islamskich ekstremistów”, którego bez skrupułów wykorzystuje starszy kolega. Afektowaną, samotną i zgorzkniałą dyrektor finansową albo korektora, który syzyfowo walczy z literówkami typu Saddam Hnusajn czy genitalna ekonomia. Wszyscy oni są zależni od wnuka założyciela gazety, który jednak interesuje się tylko swoim bassetem o imieniu Schopenhauer. To przegrani, antybohaterowie, wieczni pechowcy złapani w sieć wątpliwości, targani przez los. Są patetyczni i wzruszający jednocześnie. Są po prostu nieodparcie ujmujący. Rachman obserwuje ich szyderczym piórem miłośnika pijackich portretów i anegdot zebranych przy automacie z kawą.