Muriel Barbery pisze o głębokich sprawach z uwodzicielską lekkością, ironicznym językiem opowiada prostą i poruszającą historię o spotykaniu się i mijaniu, o ślepocie i widzeniu, o przemijalności i wieczności. Międzynarodowy bestseller / we Francji sprzedano 1 100 000 egzemplarzy / wydano w 35 krajach. Nazywam się Renée. Mam pięćdziesiąt cztery lata i od dwudziestu siedmiu lat pracuję jako dozorczyni w numerze 7 przy ulicy Grenelle. To ładny prywatny dom z dziedzińcem i ogrodem w środku, podzielony na osiem bardzo luksusowych mieszkań. Wszystkie są ogromne i w każdym ktoś mieszka. Jestem mała, brzydka, gruba wdowa, mam nagniotki i czasami, gdy mam ciężkie poranki, charczę jak mamut. Dokładnie odpowiadam temu, co ogólna świadomość społeczna określiła paradygmatem dozorczyni, więc nikomu nawet we śnie nie przyszłoby do głowy, że jestem bardziej oczytana i wykształcona niż wszyscy bogaci mieszkańcy naszego domu. Jestem Paloma, mam dwanaście lat i mieszkam w Paryżu w jednym z drogich mieszkań w numerze 7 przy ulicy Grenelle. Pomimo całego tego szczęścia i całego tego bogactwa już od dawna wiem, że ostateczna stacja to i tak akwarium. A skąd to wiem? Otóż jestem dość inteligentna. Nawet wyjątkowo inteligentna. Dlatego też podjęłam decyzję. Na koniec tego roku szkolnego, w dniu moich trzynastych urodzin, czyli dokładnie 16 czerwca, popełnię samobójstwo.