Historia może być porywającą opowieścią pełną romansu i cierpienia. Możemy ją traktować jak monetę do rzutów albo różnie interpretować. Są autorzy, którzy nie pojmują dziejów jako czegoś niezmiennego i danego, lecz raczej jako osobliwą, zdradliwą rzecz pełną omyłek i potknięć. Sebastian Barry uchwycił w Tajnym pamiętniku niemal całe XX stulecie. Powieść jest zbudowana jako dzienniki dwóch autorów: psychiatry Williama Grena, który pracuje w zakładzie dla chorych psychicznie, oraz Roseanne McNulty, pacjentki, o której w zasadzie nie wiadomo, ile ma lat… Może 90, może już 100; z zapisów pewne jest tylko to, że spędziła w instytucjach ponad 60 lat. Roseanne stara się w pamiętniku przedstawić własną wersję swego nieszczęśliwego życia - gdy była młoda, jej ojciec został zabity, a matka oszalała. Wystarczyło niewiele: oskarżyć ją o cudzołóstwo, nimfomanię, uczynić z niej wariatkę i pozbyć się jej raz na zawsze. Psychiatra jest przekonany, że kobieta nie była wariatką i nigdy nią nie była, i chce dowiedzieć się o jej życiu jak najwięcej. Im głębiej w książce zagłębiamy się w ich wnętrza, tym bardziej zaskakuje nas to, co mają wspólnego. Na losach obu postaci pisarz ukazał, jak traumatyczne mogą być wspomnienia. Ich historia to nie tylko osobista tragedia dwojga ludzi, lecz przede wszystkim metafora Irlandii XX wieku. I ona jest naznaczona konserwatyzmem, nietolerancją, wrogością i agresją, i o niektórych wydarzeniach wciąż woli się raczej zapomnieć. Dzieje, podobnie jak ludzka pamięć, pełne są niespełnionych marzeń, rozpaczy, rozczarowań i porażek. Powieść Tajny pamiętnik została nominowana do finałowego wyboru Nagrody Bookera. W 2009 roku Sebastian Barry otrzymał nagrodę Costa Book Awards za najlepszą książkę roku.