Historyk kultury Christopher Lasch (1932-1994) z Uniwersytetu w Rochester bada korzenie i skutki normalizacji patologicznego narcyzmu w amerykańskiej kulturze XX wieku, opierając się na syntetycznym ujęciu psychologicznym, kulturowym, artystycznym i historycznym. Używa on dotąd przeważnie wąsko klinicznego pojęcia, aby zdiagnozować patologię, która - jak mu się wydaje - rozszerzyła się na wszystkie sfery życia Amerykanów. Według jego definicji (przejętej od Freuda) narcyz, napędzany stłumionym gniewem i nienawiścią do siebie, ucieka w wielkoduszny obraz siebie, wykorzystując innych ludzi jako narzędzia do zaspokajania swoich potrzeb, choć jednocześnie pragnie ich miłości i uznania. Echa takich cech Lasch dostrzega w fascynacji losem i sławą celebrytów, w lęku przed konkurencją, w niezdolności do tłumienia nieufności, w płytkości i krótkotrwałości relacji osobistych oraz w przerażeniu przed śmiercią. Według Lascha po II wojnie światowej Ameryka wykształciła typ osobowości, który w pełni odpowiada klinicznym definicjom „patologicznego narcyzmu”. Ta patologia nie przypomina codziennego narcyzmu - hedonistycznego egoizmu - lecz raczej bardzo słabo ugruntowanego poczucia ja, które domaga się ciągłego zewnętrznego potwierdzania. Patologia u Lascha stanowi pewną wyostrzoną wersję normy. Objawy tego zaburzenia osobowości Lasch odnajduje w radykalnych ruchach politycznych lat 60. XX wieku, jak również w duchowych kultach i ruchach lat 70., poczynając od „est” a kończąc na „rolfingu”. Swoją tezę Lasch opiera na osobistych poglądach politycznych oraz encyklopedycznym pojmowaniu dziejów społecznych i gospodarczych Ameryki, na aktualnych dziełach plastycznych i literackich oraz na badaniach klinicznych i teoriach psychologicznych dotyczących zaburzeń narcystycznych.