Kluczowe dzieło Barucha Spinozy, wybitnego holenderskiego filozofa XVII wieku, w nowym, zrewidowanym wydaniu. "Paradoks Spinozy polega na tym, że choć jest on najbardziej filozofem wśród filozofów, skoro jest w pewnym sensie najbardziej czysty, to równocześnie najbardziej zwraca się do nie-filozofów i najsilniej pobudza niefilozoficzne rozumienie. Dlatego Spinozę naprawdę może czytać każdy; nawet bez dostatecznego zrozumienia pojęć spinozjańskich można z niego czerpać wielkie emocje i całkowicie odnowić swoje postrzeganie. Z drugiej strony historyk filozofii, który rozumie jedynie pojęcia Spinozy, nie dochodzi do wystarczającego zrozumienia. Jak powiedział Jaspers, potrzebujemy dwóch skrzydeł - choćby po to, by doprowadzić filozofów i nie-filozofów do wspólnej granicy." (Gilles Deleuze) "Tylko mroczna i godna pożałowania przesądność zabrania nam radować się. Dlaczego zaspokajanie głodu i gaszenie pragnienia miałoby być bardziej przyzwoite niż odpędzanie melancholii? Takie jest moje zdanie i moje przekonanie. Żadne bóstwo ani nikt inny, poza zazdrośnikiem, nie mógłby cieszyć się moją niemocą i moimi niedogodnościami ani uważać naszych łez, wzdychań, lęków i innych podobnych rzeczy za naszą cnotę. Wręcz przeciwnie - im większą radość odczuwamy, tym bardziej przechodzimy ku większej doskonałości i tym bardziej koniecznie uczestniczymy w boskiej naturze. Do cech mądrego człowieka należy używać rzeczy i cieszyć się nimi, jak to tylko możliwe (jednak nie aż do przesytu, bo wtedy to już nie jest przyjemność)."