Wiersze Moniki Zawistowskiej pełne są roziskrzenia, pasji, którą chwilami wręcz onieśmiela ubierając w odważne słowa. To przesycenie strof erotyczną narracją wprowadza nas w intymny świat, którym Autorka dzieli się z czytelnikiem. Swoje zapotrzebowanie na bliskość i czułość ubiera w nośne i przekonujące wersy, jak choćby te:

\"szukam tam brzmienia twojego głosu\nbliskości twoich dojrzałych dłoni\nw tęsknoty podczerwieni\".

Rozbudza naszą wyobraźnię podsuwając jej plastyczne obrazy uniesień:

\"rozkołysz bioder moich przestrzeń\njednostajnie poruszaj się w nieba otchłani\".

Nim ochłoniemy z ekstazy, której udziałem stajemy się zagłębiając w lekturze zdążymy jeszcze przeczytać:

\"czynisz mnie wolną\nrodzę się w ramion twoich gęstwinie\npieszczotą\".

Takie przekonanie do siebie jest możliwe, jeśli tylko poeta nie nadużywa ekspresji, a dzieli z odbiorcą światem swych autentycznych doznań i wzruszeń. Monice Zawistowskiej w pełni się to udaje i z pewnością nie raz jeszcze zaskoczy nas swoim wybujałym poetyckim temperamentem.

Odpowiedzialnie zapraszam do lektury.

Robert Baranowski