W bogatym dorobku poetyckim Kierca jest to tom niezwykle szczególny - pisany po stracie swojego Syna Miłka Kierca. Praktycznie każdy wiersz bezpośrednio lub pośrednio nawiązuje do momentu granicznego - jeszcze życia, ale i już śmierci - w którym wspominanie Syna jest przywoływaniem zarazem jego wciąż silnie odczuwalnej obecności, która okazuje się jednym wielkim piekącym powidokiem. Wzajemna dialogiczność wierszy okazuje się w konsekwencji gromkimi zapowiedziami nastania przejścia w nieziemski wymiar, które odbywa się już w łożysku wiersza. Doczesność kończy się po tak niewymownej stracie. A to, co po niej się ostaje, mieści się tylko w języku, który, ażeby móc wskrzeszać, musi być śmiertelny. 

Bogusław Kierc (ur. 22 stycznia 1943 r. w Bielsku-Białej) - poeta, krytyk literacki, aktor, reżyser, pedagog, edytor utworów Rafała Wojaczka, dramaturg. Uhonorowany m.in. Nagrodą PolCul Fundation, Medalem im. Anny Kamieńskiej, Nagrodą im. Jana Dormana, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Medalem Gloria Artis. Autor licznych tomów poetyckich i eseistycznych, m.in. "Rafał Wojaczek. Prawdziwe życie bohatera". "Płomiennie obojętny. O chłopcu, który chciał być Bogiem" (poświęcony poezji i osobie Juliana Przybosia). Ostatnio wydał tom wierszy "Nie ma mowy". Mieszka we Wrocławiu.

O tomie:
To nie są wiersze do zwykłego, a nawet do poetyckiego czytania. To są wiersze do i s t n i e n i a, snują istnienie pośród bólu, utraty, śmierci. Wiersze istniejące, żeby było w nich życie – bez pocieszeń. Nie mimo śmierci, ale razem z nią.
Piotr Matywiecki