Ilona Dworak-Cousin urodziła się 3 maja 1949 roku we Wrocławiu w zasymilowanej, inteligenckiej rodzinie żydowskiej. Na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych była studentką Uniwersytetu Bolońskiego we Włoszech, gdzie uzyskała stopień doktora farmacji. W latach dziewięćdziesiątych odbyła studia podyplomowe w ośrodku edukacyjnym Alma w Tel Awiwie (Literatura) oraz w Instytucie Yad Vashem w Jerozolimie (Historia Zagłady Żydów). Równolegle z pracą zawodową autorka udziela się jako aktywistka społeczna oraz pisarka. Pisze po polsku i po hebrajsku. Współpracowała z gazetą Nowiny-Kurier. W 1995 roku opublikowała tomik poezji w języku hebrajskim zatytułowany Galej chajej (Fale mojego życia). W 2000 roku w Tel Awiwie został wydany tom prozy hebrajskiej Chacaj sipurim (Opowiadania niedokończone). Rok później ukazał się on w języku polskim. W 2008 roku autorka opublikowała w Polsce kolejną autobiograficzną książkę, tym razem napisaną w języku polskim, zatytułowaną Dybuk wspomnień.
Tematem najnowszej książki Ilony Dworak-Cousin jest poszukiwanie prawdy o przeszłości. Proza ta stanowi zapis tęsknoty za światem, który przeminął. Autorka podejmuje próbę przywrócenia przerwanej ciągłości dziejów własnej rodziny. Ślady pamięci, a właściwie ich cienie, odnajduje w różnych okresach historycznych i miejscach: Galicji końca XIX i początku XX wieku, międzywojennej Polsce, Polsce pod okupacją niemiecką, w latach wojennej tułaczki rodziców, a także w domu rodzinnym we współczesnym Izraelu.