Josef Vejvoda urodził się w 1924 roku w Broumech. Od trzeciego roku życia mieszkał z rodzicami w Rakovníku, gdzie zaszczepił w sobie miłość do sportu. Interesowały go ćwiczenia w Sokołach, kolarstwo, boks, a później motoryzacja. Miał porywczy charakter, stąd zyskał przydomek „rzeźnicka krew”. Gdy miał dziewiętnaście lat, a wojna trwała w najlepsze, skierowano go do pracy w Rzeszy. Najpierw do Kolonii nad Renem, a później, na prośbę jego wujka Wasema - męża jego ciotki i ojca ukochanej kuzynki Margot - do Frankfurtu nad Menem. Był rok 1943. Tam dostarczał chleb wszystkim przymusowo zatrudnionym z różnych krajów, w tym Rosjanom. Miał źródło u jednego antyfaszysty. W Niemczech zachowywał się nieustraszenie; ujawniła się tam także jego rzeźnicka krew i raz zadał cios niemieckiemu donosicielowi. Poza tym starał się być jak najbardziej ostrożny. Tam też przeżył pierwsze miłości. Po wojnie poświęcił się w pełni wyścigom kolarskim, a później motocyklowym. Swój pierwszy motocykl Jawa 250 w ramie ogar skonstruował sam i w 1949 roku wystartował w swoim pierwszym wyścigu - i od razu go wygrał. Następnie rozpoczął ścisłą współpracę z teamem pana Štěpiny z Děčína, od którego otrzymał Jawę 250 pérák w żółtym kolorze, na którym w 1950 roku zwyciężył w Wielkiej Nagrodzie Brna. Sukcesy w tym sporcie trwały. W 1951 roku zwyciężył między innymi w Wielkiej Nagrodzie Pragi i zaczął reprezentować... W 1953 roku został aresztowany i za podburzanie komunistyczne sądownictwo skazało go na wieloletni pobyt w obozie. W Jáchymovie, w ciężkich, nie do zniesienia warunkach, rąbał uran, ale nawet tam go nie złamano i po powrocie z więzienia znów usiadł na motocyklu, by pokonywać swoich rywali... W 2014 roku świętował pełen energii i optymizmu swoje 90. urodziny.