Nie! Dziewiąta? Dziewiąta fala, ta rozgniewana, zauważa jedna z głównych bohaterek tejże, już dziewiątej z następujących po sobie powieści Daniely Hodrovej. Jest jednak raczej odwrotnie - nie chodzi o dziewiątą falę ani o dziewiąty krąg Dręczącego miasta. Narratorka nie jest rozgniewana, lecz pogodzona i poddana jak chyba nigdy dotąd. Świat postaci bliskich i dalekich, rzeczywistych i wymyślonych, żywych i martwych, świat kukieł i ożywionych przedmiotów, który dobrze znamy z powieści Podobojí, Kukły, Théta, Widzę miasto…, Komedia, Wywoływanie, Skrętne zdania i Ta bliskość, tą książką symbolicznie się zamyka, jeśli w takim świecie jest to w ogóle możliwe… Autorka, ze szczerością sobie właściwą, śledzi losy, które w większym lub mniejszym stopniu dopełniają jej własny; jednocześnie nie zapomina reflektować nad tym, "co nadchodzi" ze świata, od którego stopniowo się oddala - czy to z chińskiego Wuhan, czy z ukraińskich pól bitewnych. Jeszcze raz spotkamy się z poetką Bohumilą Grögerovą i mistrzem Johanem (choć żaden z nich tym razem nie stoi w centrum wydarzeń), zajrzymy do chatki w Petrovicach, do świetlika - jednego z przejść do innego świata, i do papierowego zamku, odwiedzimy Wyspy Błogosławionych, będziemy świadkami dwóch tragicznych pożarów i jednego pogrzebu. A potem…? Jakby jedynym wyjściem z tej przestrzeni wiecznego przeplatania przeszłości z teraźniejszością był odejście tam, gdzie czas nie istnieje - na Magiczny Wierch, który jednak tym razem znajduje się daleko od Alp.