„Myszkotkę” tworzą trzy opowiadania, pt. „Święta”, „Zwierzyna. Baśniowa dystopia prozwierzęca”, „F_ale”, rozgrywające się, z małymi wyjątkami, współcześnie w Gdańsku, Krakowie i w Wisełce. Fabuła koncentruje się wokół kontaktów międzyludzkich w różnego rodzaju związkach: rodzinnych i pozarodzinnych, względnie stałych i zupełnie przygodnych.
W „Myszkotce” autorka pisze o poczuciu osamotnienia, nawet w bliskich relacjach. O świętach pozbawionych świątecznej atmosfery. To książka o zrozumieniu, zaakceptowaniu inności, seksualności, odrzuceniu nie swoich ścieżek i umoszczeniu się w sobie. Istotna jest przyjaźń ze zwierzotami – najbliższymi istotami. Jedna z bohaterek ewoluuje z zahukanej gąski w czarną panterę – zwierzę mocy i nocy.
W tej książce człowiek i zwierzę spotykają się w jednym portrecie. Bohaterowie zostają opisani przez pryzmat zwierzęcych cech: ich wyglądu, instynktów, siły i słabości. Każde zwierzę otwiera drzwi do historii człowieka, pokazując jego prawdziwą naturę. Albo inaczej –to opowieść o ludziach ukrytych pod skórą zwierząt. Noszą w sobie swój gatunek – instynkt, siłę, lęk i sposób kochania.

"Jako nowelistka Alicja Dużyk ma swój styl; tyleż wyrazisty, co wymykający się krytycznoliterackiej deskrypcji. Jest on pochodną jej programowo kobiecego punktu widzenia, z którego opisuje dookolny świat, współczesną sobie rzeczywistość; zarówno tę codzienną, jak i niecodzienną, by nie powiedzieć odświętną. Na ów styl składa się również język: bywa, że dosadny, bywa że subtelny; z jednej strony finezyjny i precyzyjny, zaś z drugiej: wyzwolony z reguł, a zatem wydawałoby się nieopanowany. W tych utworach więcej pesymizmu niż optymizmu, dlatego też czyta się je nie bez wewnętrznego oporu. Nie dość, że Alicja Dużyk nie ma złudzeń co do natury ludzkiej, to na dodatek mówi wprost o tym, o czym często myślimy, ale nie chcemy lub nie umiemy tego wypowiadać na głos, bowiem pewnych stwierdzeń nieustannie się boimy. Dlatego nie przerywamy lektury, czytamy dalej."
Janusz Drzewucki, krytyk literacki, poeta