Rewolucyjna powieść amerykańskiej krytyczki, reżyserki i pisarki Chris Kraus, ujawniająca machizm nowojorskiej sceny intelektualnej lat siedemdziesiątych, osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Książka, która opowiada, jak to jest być kobietą-artystką, wcale nie stara się ukrywać swojej autobiograficzności. Gdy świat odmawia kobietom prawa do wypowiadania się w sprawach nieosobistych - wypowiada się Chris Kraus, którą nowojorska scena kulturalna, zdominowana przez mężczyzn, odrzuciła - nie ma dla niej nic innego, jak pisać o sobie. Każdy dystans tutaj jest niepożądany. Osobiste jest polityczne. Szczegółowe zbadanie „nieakceptowalnych” emocji - obsesji miłosnej, zależności emocjonalnej, skłonności do autodestrukcji - nabiera wtedy sensu politycznego. Główna bohaterka powieści ukazuje się jako etyczne monstrum, egocentryczna starzejąca się neurotyczka, która projektuje na Dicku swoje nieco adolescentne wyobrażenia romantyczne, nie zaprzątając sobie głowy tym, kim tak naprawdę jest Dick. Wykorzystuje drugiego człowieka dla swojego artystycznego projektu, a autentyczność jej uczuć jest co najmniej wątpliwa. Monstrualność jej miłosnej obsesji z góry skazanej na niepowodzenie, nieznośna otwartość, z jaką opisuje swoje pragnienia, jak również wady ciała, choroby, niespełnione ambicje artystyczne i życiowe tragedie, są jednak w efekcie fascynujące. Powieść jest szczerym wyznaniem o kobiecym upadku i (sam)poniżeniu, manifestem nowego rodzaju feministki, która nie boi się przebić własnego narcyzmu, by wziąć odpowiedzialność za siebie, a także doskonale napisanym dziełem sztuki.