Zbiór różnorodnych esejów, który jest hymnem na cześć ludzkiej ciekawości. Wybitny światowy neurolog Oliver Sacks przygląda się w nim z różnych perspektyw swojemu życiu i wspomina zwłaszcza to, co wywarło na nim największy wpływ. Przybliża swoje dzieciństwo, kiedy po raz pierwszy zakochał się w sodzie, potasie i chlorku, i rozpoczął pierwsze eksperymenty (czasem nie całkiem udane, o czym świadczyły wybuchy słoików ze źle zakonserwowanymi fermentującymi kałamarnicami), zdobywa pierwsze doświadczenia z czytaniem i bibliotekami (biblioteka w rodzinnym domu była jego ulubionym pomieszczeniem, rywalizowała jedynie z pracownią chemiczną) oraz z muzeami (raz spędził całą noc w sali skamieniałości bezkręgowych), które stały się jego miłością na całe życie. Autor przypomina niektóre interesujące przypadki kliniczne ze swojej praktyki, jak wizyta w odległej osadzie mennonitów, gdzie występowała niezwykła liczba osób z zespołem Tourette’a z różnymi tikami, czy epidemia choroby sennyc z pacjentami „zamrożonymi” w czasie. Opisuje, jak te zaburzenia zazwyczaj odzwierciedlają powoli zachodzące zmiany w mózgu, prowadzące do naruszenia samych podstaw świadomości i jaźni oraz do krótkotrwałego lub trwałego poczucia pustki. Wspomina stygmatyzację i niezrozumienie, które nadal otaczają takie choroby, i porusza samo pojmowanie medycyny - choć techniki i procedury medyczne się zmieniły, ludzka doświadczenie pozostało niezmienne.