W myśli buddyjskiej kauzalność zawsze miała wyjątkowe znaczenie soteriologiczne. Bardzo specyficzny i wyrafinowany koncept przyczyny przedstawił indyjski mnich buddyjski Nāgārjuna (ok. II-III w. n.e.), jeden z najważniejszych i najbardziej wpływowych filozofów w całej Azji. Pustka (śūnyatā) wszystkich bytów, główny temat projektu myślowego Nāgārjuny, jest ściśle powiązana z kauzalnością, która jest absolutnie niezbędna dla naszego rozumienia świata i życia. Tekst zawiera pierwszy czeski przekład i komentarz do 1. i 20. rozdziału jego kluczowego dzieła Rozważanie o Środkowej Drodze (Mūlamadhyamakakārikā), które dotyczą badania kauzalności. Analiza Nāgārjuny próbuje ujawnić antynomiczny i logicznie sprzeczny charakter teorii kauzalności, która operuje bytami obdarzonymi niezmienną, samodzielnie istniejącą istotą, czyli wewnętrzną naturą (svabhāva). Nāgārjuna dochodzi do wniosku, że żadne inherentne powiązanie przyczynowe między takimi bytami nie może istnieć. Dlatego kauzalność ostatecznie nie jest obiektywnym stosunkiem ani metafizyczną siłą łączącą byty, lecz stosunkiem konceptualnie utworzonym, który nie mógłby istnieć bez naszej konceptualizującej umysłu. Jednakże choć kauzalność nie jest żadnym „cementem” wszechświata ani siłą fizyczną, to według Nāgārjuny konwencjonalnie istnieje jako pragmatyczny konstrukcja pojęciowa, która stanowi podstawę naszej codziennej praktyki.