Zamiast mówić o \"filmie religijnym\" - kategorii zbyt wąskiej i ideologicznie obciążonej - Legan proponuje myślenie o religijności jako o języku. A język ten jest równocześnie wspólnotowy i rozszczelniony, tradycyjny i negocjowalny, zakorzeniony i podważany. () To sugestywne streszczenie polskiej religijności XXI wieku, zawieszonej między rytuałem społecznym a indywidualnym poszukiwaniem sensu. Nie jako tradycji zamkniętej, lecz jako żywego doświadczenia, często sprzecznego, nierzadko bolesnego, ale wciąż kulturowo fundamentalnego.