Generał Erwin Rommel, ulubieniec Hitlera, zdobył - nie tylko w Niemczech - sporą reputację już jako dowódca 7. dywizji pancernej podczas kampanii we Francji w 1940 roku. Rok później führer skierował go do Afryki Północnej, aby powstrzymał brytyjski postęp w stronę Libii. Rommel tego dokonał i dzięki mobilnemu prowadzeniu ofensywy w duchu zasad blitzkriegu wypychał Brytyjczyków aż do Egiptu. Naczelny dowódca sił brytyjskich w Afryce Północnej, generał porucznik Auchinleck, obawiał się przede wszystkim, że Afrika Korps przejmie Tobruk jako kluczową bazę zaopatrzeniową. Pod koniec lipca wysłał do swoich dowódców i szefów sztabów dyrektywę, w której ostrzegał, że reputacja Rommla jako niepokonanego wodza realnie zagraża morale brytyjskich żołnierzy. W końcu Brytyjczycy postanowili się go pozbyć. W przeddzień kolejnej ofensywy - operacji Crusader - wysłali na wybrzeże Afryki specjalnie wyszkolone 11. (szkockie) commando, które desantowało się z okrętów podwodnych za liniami wroga z zadaniem ataku przez pustynię na dowództwo Rommla. Jednocześnie pierwsze nowo utworzone zespoły SAS miały podczas swej historycznie pierwszej akcji skoczyć ze spadochronem w pobliże lotnisk wroga i wyeliminować niemieckie samoloty będące na ziemi. Autor na podstawie rekonstrukcji faktów i relacji bezpośrednich uczestników wykazuje, że te akcje - wskutek błędnego planowania, nieudolności wyższych szczebli dowodzenia oraz niewystarczającej informacji przekazanej uczestnikom - były z góry skazane na niepowodzenie. Członkowie commando i grup SAS nie zdawali sobie sprawy, że idą na misję graniczącą z samobójstwem, ale dzięki ich męstwu ta operacja - jak pisze autor - „jak wielokrotnie w dziejach Wielkiej Brytanii - została oczyszczona z hańby”.